maandag 19 maart 2018

Paaseieren

Wist je dat paaseieren frustratie en teleurstelling kunnen veroorzaken?

Laten we beginnen bij het paaseieren zoeken. Gezellig...
Als mijn (groot)ouders de eieren aan het verstoppen waren gierde de adrenaline al door mijn lijf. Hoe dan ook, ik moest en zou méér eieren vinden dan mijn zus. Zij zat precies zo in elkaar, dus het zoeken ging er fanatiek aan toe. Als ik hoorde: "Ja, ik heb er één!" Raakte ik in de stress, want ik moest winnen! Dit gebeurde niet altijd, natuurlijk. Teleurstelling in mezelf en jaloezie naar mijn zus. We mochten evenveel chocolaatjes opeten, waarom we zo fanatiek waren?

Wat ik óók altijd een dingetje vind, is dat als de eieren in een mooie schaal op tafel liggen. Verschillende kleurrijke papiertjes zitten met je te flirten: "Eet mij op."
En vanaf dán begint het gedonder. Want welke smaak zit er achter welk papiertje?!

Over het algemeen heb ik in mijn paaseieetcarrière ontdekt: Rood = Puur. Blauw = Melk. Goud/geel = Wit.
Op zich is dat nog wel te handelen, maar er zijn óók mensen die hebben bedacht dat een vulling lekker kan zijn. (Klopt!)
En die papiertjes moeten natuurlijk óók een kleur, patroon hebben. En op dát moment raak ik in de war. Want welke kleur kan ik verwachten, bruin of wit? En vervolgens welke smaak?

Je pakt een eitje en hoe dan ook, je hebt altijd een verwachting. Zo pakte ik laatst één met een lichtgroen papiertje. In mijn beleving zat hier een melkeitje in met als vulling een hazelnoot.

Vol verwachting opende ik het papiertje. Melkchocolade. Check.
Ik stopte het in mijn mond en beet er op. Ik had mezelf er al op voorbereid dat ik even een nootje moest fijnmalen.
Mijn kaken gingen op en neer, ondertussen was ik al bijna aan het herkauwen, maar het nootje was in geen velden of wegen te bekennen.
 
Het was een zachte vulling. (Wel een lekkere, trouwens.) Maar ik was toch even in de war. Ik had écht een hazelnoot verwacht.

Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik meer paaseieren moet eten om alle smaken, kleurcombinaties te kennen. Zo kom ik niet meer voor verassingen te staan. 😉
 
Ellie

dinsdag 13 maart 2018

Dodelijk ongeluk

Vandaag hoorde ik op de radio dat er een dodelijk ongeluk is gebeurd met een vrachtwagen.

Op zulke momenten beginnen mijn raderen instinctief te draaien. "Waar is Wim? Is er een kans dat hij het is?"

Ik probeer mezelf dan gerust te stellen dat als hij het werkelijk was geweest, ik het al wel geweten zou hebben. Soms bel ik hem even. Gewoon, voor de zekerheid. Onbewust een opluchting bij het horen van zijn stem.

Zal er vandaag ook iemand zijn geweest die haar geliefde probeerde te bellen. Gewoon, voor de zekerheid?
In spanning aan het wachten op zijn stem. Voicemail. Nog een keer proberen. Wéér niet.


Verhoogde hartslag.

Misschien is hij uit de wagen? Nog een keer proberen.

Geen gehoor.

Oplopende paniek.

Het zou toch niet?

...Of zou zijn telefoon helemaal niet meer over zijn gegaan?


Hij was aan het werk. Waarvoor wilde hij geld verdienen? Had hij familie, kinderen? Wat waren zijn dromen? Waar werd hij gelukkig van? Wat was zijn humor? Had hij plannen?

Alles is in één klap weg.

Ik las dat als gevolg van dit ongeluk er een 'kijkersfile' is ontstaan. Daar word ik altijd een beetje kriebelig van. Mensen zijn dan gewoon aan het sensatie zoeken. Ik hoop voor de mensen die graag gas terug nemen om te zien wat er gebeurd is, dat er nooit een bekende bij de slachtoffers zit.

Want als dit wél zo is, wil je dat mensen vóór zich kijken en dóór rijden.

Doe dat zelf dan ook in zo'n situatie.

Sterkte voor de nabestaanden.

Ellie

woensdag 17 januari 2018

Eindstation

Ze zeggen dat er goed voor me gezorgd gaat worden. Alsof ik dat zelf niet kan.

Moet je dit hokje zien, dit kunnen ze toch geen (t)huis noemen! Ik heb onze halve inboedel moeten verkopen, omdat het hier niet past. Gedwongen afscheid moeten nemen van onze spullen. Het meubilair, alles was van ons samen. Ik heb wéér een stukje van jou los moeten laten.

Ik mis het samen zijn. Al die jaren, we hoorden bij elkaar. Het spijt me dat ik je niet zo vaak kom bezoeken. Ze zeggen dat het niet vertrouwd meer is om auto te rijden. Wéér een stukje vrijheid dat ze mij ontnomen hebben.

Ik hoor je zeggen dat ik niet zo'n brompot moet zijn. Ik weet het ook wel, je hebt gelijk. Maar ik baal zó. Dit is niet wat wij voor ogen hadden. We zouden samen oud worden. Samen de boel op stelten zetten in het bejaardentehuis, bij die gedachten hadden we al pret.


Je had het me beloofd..

En nu. Nu zit ik hier alleen. Weggestopt in een hokje.

Ik besef dat ik op mijn eindstation ben aangekomen. Ik moet hier wachten. Hoe lang? Dat weet niemand.

Ik moet hier wachten op het einde.

Ik moet hier wachten op de dood.

Ik moet hier wachten op onze hereniging.



Ellie


dinsdag 9 januari 2018

Voorraadkast

In ons nieuwe huis is één van de leukste vertrekken de voorraadkast. 

Voorraadkasten, lades. Ik weet niet wat het is, ik vind ze iets magisch hebben. De grootste vraag is: "Valt er nog wat te snaaien?"
Er gaat nog net geen confetti af als ik de deur open, knipperende discolampen met muziek: "Halleluja!"

Onze kast heb ik het liefst zo vol mogelijk. Stél je voor dat we nog een hongerwinter krijgen, dan overleven we het door onze hamsteropslag.

Het leukste vind ik om bij andere mensen in de voorraad te duiken. (Trekt bikini aan en zet duikbril op.) Dit had ik vroeger al bij opa en oma. De koekjes la was niet veilig tijdens mijn bezoek. Altijd even checken of er nog wat te halen viel. (Er was een score van 100%)


Het is ge-nie-ten als je producten hebt gevonden die jezelf nooit koopt óf die je al héél lang niet hebt gehad.

Tsja. Mijn naam is Ellie, wat is jouw probleem? 😉

donderdag 28 december 2017

Een kijkje achter de schermen bij een barkeeper

In het begin van de avond zit je nog vol energie en ben je er klaar voor om alle dorstige mensen van drinken te voorzien. Je hebt de voorraad gecheckt. Alles staat klaar. "Kom maar door!"

De feestgangers druppelen binnen. De eerste biertjes zijn getapt. Dit gaat lekker.
Het wordt drukker en op een gegeven moment staat je bar vol. Je probeert rustig te blijven en overzicht te houden. Ondertussen wordt er van alle kanten naar je geschreeuwd. Soms wordt er zelfs op je arm getikt. Iedereen is bang om te verdrogen in die 5 minuten dat ze moeten wachten, namelijk. Gezien een enkeling écht bijna dood gaat van de dorst vinden ze het nodig om aan zelfbediening te doen.

Je tapt weer een voorraad gele rakkers en onder het tappen hoor je iemand zeggen: "Ik heb maar 6 besteld!" Klopt vriend, als je om je heen kijkt zie je dat er meer mensen zijn die een biertje lusten.

Wat óók altijd zo grappig is, zijn de mensen die je anders in een winkel tegenkomt en die dan het liefst een ander gangpad induiken om maar geen "hoi" te hoeven zeggen. Deze mensen veranderen als een blad van de boom wanneer ze je achter een bar zien staan. "O hoooi! Hoe is het?! Ik mag wel een gratis drankje hè?" Eh. Nee.

"Ik wil 6 drankjes, maar ik heb nog maar 5 muntjes. Die laatste krijg ik toch wel van jou?" Inclusief knipoog en blaaskusje.

"Huh?! Zoveel muntjes? Bij die andere bar vroegen ze er minder voor! Afzetters."

Je krijgt een handje vol munten. Wanneer je ze telt zie je dat je én niet genoeg hebt gekregen én er een valse tussen zit. Dit meld je bij diegene en die tovert uit zijn andere hand het juiste aantal. Proberen kan altijd, natuurlijk.

Wanneer het kan maak je een praatje, drink je zelf een glaasje mee.

De feestavond is bijna voorbij. Er wordt om je heen gedanst, gelachen en gezoend. De sfeer zit er goed in. Gezellig!

De mensen zijn blij, sommige hebben de pijpen vol. Missie is geslaagd; de mensen zijn niks tekort gekomen. Daar heb je het voor gedaan.

De lampen gaan aan. De tap gaat dicht.

Met dubbele tong: "Ik bied je 50 euro voor een biertje. Aaah! Nog 1! Toeee, de laatste!"

Nee, het is klaar. Morgen ben je de eerste. :)


Ellie

woensdag 9 augustus 2017

Waar denk je aan? ''Niets.''

Ik zie dat hij voor zich uit staart. Mijn fantasie slaat op hol en ik vul in waar hij aan denkt. Om te checken of mijn invulling juist is vraag ik het:
"Waar denk je aan?"
"Hmm? O. Aan niets."

Ik voel de frustratie opkomen.

"Aan niets, dat kan niet. Je denkt altijd wel aan íets."
"Nee, ik zat gewoon aan níets te denken."

Mijn hoofd maakt overuren. Wil hij niet over zijn gevoel praten? Heeft hij een geheim? Waarom wil hij niet vertellen waar hij aan denkt? Aan mij kan hij toch alles kwijt.

Onbegrip.

Hij blijft volhouden dat hij écht nergens aan dacht. Voor mij is dit moeilijk te begrijpen; mijn brein is soms een chaos.

Mijn gedachten zijn met touwtjes aan elkaar verbonden en lopen kriskras door elkaar. Als ik aan iets denk, dan staat het volgende 'hoofdstuk' al weer klaar om over nagedacht te worden. Het loopt in elkaar over en er lijkt soms geen eind aan te komen.

Tot laatst.

Ik stond onder de douche, ik voelde de warme straal over mijn lichaam glijden. Ik stond daar te staan; verder deed ik niets, dacht ik niets. Gewoon heu-le-maal niets.

Op een gegeven moment realiseerde ik mij dat ik aan 'niets' aan het denken was. Ik was overdonderd. Het kan dus tóch! Ik was verwonderd dat mijn brein óók even 'uit' kan.

Al die keren dat hij had beweerd aan niets te denken en ik er op reageerde dat dit onmogelijk was...Oeps.

Voor degene die er óók van overtuigd is dat je altijd érgens aan moet denken: het is écht mogelijk om je gedachten even stop te zetten.

Voor de partners die dit stuk laten lezen onder het mom van: "Zie je wel." De rekening stuur ik op. 😉


Ellie



donderdag 22 juni 2017

Ik ben te klein voor mijn gewicht

Mijn maag zit nog vol en ik stop al weer wat nieuws in mijn mond. Op het moment van eten is het lekker, maar vlak daarna krijg ik spijt. "Waarom heb ik dit opgegeten? Waarom blijf ik er nou niet van af?" Soms pak ik dan nog wat; het is tóch al verpest.
Een cirkel dat blijft bestaan.

Soms stap ik uit die cirkel; Ik beweeg dan meer, eet geen 'slechte' dingen. Een paar dagen gaat het goed en dan verdien ik wat 'lekkers', als beloning. "Één kan wel." Maar het blijft niet bij één. Mijn hersens worden weer getriggerd door de suikers en ik zit weer midden in de cirkel; terug bij af. Bewegen hoeft dan óók niet, het heeft tóch geen nut meer. 

Nu ik dit zo opschrijf besef ik pas hoe zo'n kronkel dat is in mijn hoofd. "Het gaat niet goed met eten, dus ik hoef óók niet te bewegen..."
Tsja... Op dát moment klinkt het héél logisch. Nu ik het zo lees is het een slecht argument.

Frustratie, omdat ik weet dat ik van het eten af kán blijven. Frustratie, omdat ik het niet doe. 


Wat ik er óók lastig aan vind, is dat eten en gezelligheid samen horen. Waar eten is, is gezelligheid. Waar gezelligheid is, is eten. Laat ik nou net van beide houden..

Ik voel me kwetsbaar om dit te delen, maar ik heb de hoop dat er iemand is die dit leest en de gouden tip heeft.

Dus: wie heeft dé manier gevonden om af te vallen (dat vol te houden is) en wil dit met mij delen?

PS: Ik wil wel graag vermelden dat ik blij met mezelf ben als persoon. Alleen ben ik íets te klein voor mijn gewicht. :)

PPS: Kom maar door met de reacties & deel mijn vraag met je vrienden; misschien kunnen zij mij helpen.

PPPS: Degene met de gouden tip krijgt een zak wortels van me.


Ellie