woensdag 9 augustus 2017

Waar denk je aan? ''Niets.''

Ik zie dat hij voor zich uit staart. Mijn fantasie slaat op hol en ik vul in waar hij aan denkt. Om te checken of mijn invulling juist is vraag ik het:
"Waar denk je aan?"
"Hmm? O. Aan niets."

Ik voel de frustratie opkomen.

"Aan niets, dat kan niet. Je denkt altijd wel aan íets."
"Nee, ik zat gewoon aan níets te denken."

Mijn hoofd maakt overuren. Wil hij niet over zijn gevoel praten? Heeft hij een geheim? Waarom wil hij niet vertellen waar hij aan denkt? Aan mij kan hij toch alles kwijt.

Onbegrip.

Hij blijft volhouden dat hij écht nergens aan dacht. Voor mij is dit moeilijk te begrijpen; mijn brein is soms een chaos.

Mijn gedachten zijn met touwtjes aan elkaar verbonden en lopen kriskras door elkaar. Als ik aan iets denk, dan staat het volgende 'hoofdstuk' al weer klaar om over nagedacht te worden. Het loopt in elkaar over en er lijkt soms geen eind aan te komen.

Tot laatst.

Ik stond onder de douche, ik voelde de warme straal over mijn lichaam glijden. Ik stond daar te staan; verder deed ik niets, dacht ik niets. Gewoon heu-le-maal niets.

Op een gegeven moment realiseerde ik mij dat ik aan 'niets' aan het denken was. Ik was overdonderd. Het kan dus tóch! Ik was verwonderd dat mijn brein óók even 'uit' kan.

Al die keren dat hij had beweerd aan niets te denken en ik er op reageerde dat dit onmogelijk was...Oeps.

Voor degene die er óók van overtuigd is dat je altijd érgens aan moet denken: het is écht mogelijk om je gedachten even stop te zetten.

Voor de partners die dit stuk laten lezen onder het mom van: "Zie je wel." De rekening stuur ik op. 😉


Ellie



donderdag 22 juni 2017

Ik ben te klein voor mijn gewicht

Mijn maag zit nog vol en ik stop al weer wat nieuws in mijn mond. Op het moment van eten is het lekker, maar vlak daarna krijg ik spijt. "Waarom heb ik dit opgegeten? Waarom blijf ik er nou niet van af?" Soms pak ik dan nog wat; het is tóch al verpest.
Een cirkel dat blijft bestaan.

Soms stap ik uit die cirkel; Ik beweeg dan meer, eet geen 'slechte' dingen. Een paar dagen gaat het goed en dan verdien ik wat 'lekkers', als beloning. "Één kan wel." Maar het blijft niet bij één. Mijn hersens worden weer getriggerd door de suikers en ik zit weer midden in de cirkel; terug bij af. Bewegen hoeft dan óók niet, het heeft tóch geen nut meer. 

Nu ik dit zo opschrijf besef ik pas hoe zo'n kronkel dat is in mijn hoofd. "Het gaat niet goed met eten, dus ik hoef óók niet te bewegen..."
Tsja... Op dát moment klinkt het héél logisch. Nu ik het zo lees is het een slecht argument.

Frustratie, omdat ik weet dat ik van het eten af kán blijven. Frustratie, omdat ik het niet doe. 


Wat ik er óók lastig aan vind, is dat eten en gezelligheid samen horen. Waar eten is, is gezelligheid. Waar gezelligheid is, is eten. Laat ik nou net van beide houden..

Ik voel me kwetsbaar om dit te delen, maar ik heb de hoop dat er iemand is die dit leest en de gouden tip heeft.

Dus: wie heeft dé manier gevonden om af te vallen (dat vol te houden is) en wil dit met mij delen?

PS: Ik wil wel graag vermelden dat ik blij met mezelf ben als persoon. Alleen ben ik íets te klein voor mijn gewicht. :)

PPS: Kom maar door met de reacties & deel mijn vraag met je vrienden; misschien kunnen zij mij helpen.

PPPS: Degene met de gouden tip krijgt een zak wortels van me.


Ellie

dinsdag 6 juni 2017

In wat voor wereld leven wij?

Ik open de nieuwspagina en lees de koppen. De meerderheid gaan over de ellende in deze wereld. Ik ben blij als ik lees dat er een drukke ochtendspits was door regen; even wat luchtigs tussendoor. 

In wat voor wereld leven wij? Er is dreiging van terreur, er worden aanslagen gepleegd, tieners worden vermist. En nog zóveel meer.

Een vriendin is bij Pinkpop geweest. Normaal stuur ik een bericht met: 'Veel plezier!'
Dit keer óók, maar nu heb ik eraan toegevoegd dat ze uit moet kijken.
In mijn onderbuik zat angst; wat als al die feestende, genietende mensen slachtoffers worden van een aanslag?

Ik wil daar helemaal níet over nadenken. En tóch doe ik het, onbewust.

Wat als er nóg meer meisjes verdwijnen? Hoe kunnen we de kinderen beschermen? Hoe blijven we rustig en laten we ons niet leiden door angst?

Ik wil op het nieuws horen dat de liefde heeft gewonnen. Dat de rust weer is teruggekeerd. Dat mensen hebben ingezien dat je met geweld niets oplost; Dat je met respect ver komt. Dat mensen met elkaar in gesprek gaan. Dat iedereen er mag zijn. Mensen elkaar knuffelen, in plaats van elkaar pijn te doen.

"En ze leefden nog lang en gelukkig..."


Deel dit bericht, als je vindt dat er een einde moet komen aan alle narigheid in de wereld. Het lijkt onhaalbaar, maar laten we sámen proberen om het sprookje uit te laten komen. We gaan ervoor zorgen dat de liefde wint. ❤

Ellie

vrijdag 2 juni 2017

Het platteland

Ik zat in de auto en kreeg een geur in mijn neus. Ik rook nog eens: vers gemaaid gras. Ik opende het raam en snoof een paar keer. Héérlijk! 

Gisteren heb ik met een vriendin vier kilometer gewandeld door het bos en over de heide. In die duizenden meters zijn we maar een paar mensen tegen gekomen. Voor de rest dieren en de rust. Een pracht landschap en dat zó dichtbij. Ik verbaas me er iedere keer over hoe mooi het hier is. Elk seizoen geeft het landschap anders weer. Elk plaatje is mooi, stuk voor stuk.

De landerijen, boerderijen, de huizen in het dorp. De mentaliteit, het noaberschap. Hier op het 'platteland' is mijn thuis.

De stad vind ik ook leuk, hoor. Je kan daar zovéél zien, horen en ruiken. Er gebeurt zoveel om je heen, dat je niet weet waar je kijken moet.
Lekker winkelen, lunchen. De mensen -in verschillende soorten en maten-, fantastisch om te zien.

Vandaag ben ik ook even naar de stad geweest. Na een paar uren slenteren was ik er wel klaar mee. Ik wilde terug naar huis, naar de rust en de ruimte.

Maar waar ik vóóral naar verlangde, was de geur van het vers gemaaide gras.❤


Ellie

woensdag 10 mei 2017

Dag (t)huis

Daar waar ik verwelkomde en afscheid nam.
Daar waar ik liefhad en geliefd werd.
Daar waar ik omarmde en losliet.
Daar waar ik viel en weer opstond.
Daar waar ik verloor en overwon.
Daar waar ik groeide. Stoeide. Bloeide.

Ik haal de deur van het slot en de vertrouwde geur van vroeger komt mij tegemoet.
Waar eerder de kasten stonden is nu een lege muur.
Ik kijk in het rond en probeer mij in te beelden hoe het vroeger was; Hoe ik hier zonder zorgen leefde. Waar alle meubels stonden. Hoe dit mijn thuis was.

Op een paar spullen na is de woning leeg. Wél zit het nog vol met herinneringen.

Ik loop alle ruimtes bij langs en neem afscheid. Elk vertrek heeft zijn eigen gevoel en betekenis. Ik neem het in mij op en accepteer het. Het is goed zo.

Ik draai voor de laatste keer de deur op slot en loop weg.

Dag (t)huis.

Ellie

woensdag 12 april 2017

Voor je het vergeet

Als ik hoor wat je ziekte inhoud voel ik mij leeg. Het is onwerkelijk. Onaantastbaar. Niet voor te stellen. Het past niet bij jou. Niet bij mij. Niet bij ons.

Ik weet dat het er is. Stiekem hoop ik dat het meevalt. Dat het stil blijft staan en dat de pijn ons bespaard gaat blijven. Met al mijn kracht probeer ik de tijd terug te drukken. Mijn gewicht tegen de wijzers van de klok.

Gaandeweg zal je van jezelf én van de wereld vervreemd worden. Jouw karakter, waar ik verliefd op werd, is er straks niet meer. Het zal veranderen. Je wordt een ander mens.

Ik ben bang voor het onbekende. Wát gaat er met je gebeuren en hoe snel zal alles gaan? Je wordt straks steeds minder jij.

Beetje bij beetje moet ik straks afscheid van je nemen. En jij van jezelf. Het leven dat je leefde, de toekomst die wij voor ogen hadden, is er straks niet meer. Jouw wereld wordt klein, héél klein.

Ik ben op zoek naar grip. Ik wil óók wat te zeggen hebben in deze situatie. Ik zal alles ondergaan, ik zal mijn best doen om zo min mogelijk te klagen.

Van alle dingen die je straks kwijt bent, hoop ik één ding: Vergeet míj niet.

vrijdag 7 april 2017

Temptation Island

Temptation Island; wát een heerlijkheid om naar te kijken. Iedere donderdag zit ik vol spanning voor de tv. Wat gaat er gebeuren? Gaat er iemand vreemd? Wat krijgen ze te zien bij het kampvuur?

De sensatie. Hoe ze zich gedragen als ze DENKEN dat de camera's uit zijn. De emoties. Álles. Ge-nie-ten.

Waarom mensen zich opgeven voor deze 'relatietest' is voor mij een raadsel. Als je relatie al niet meer te redden is, dan is het wel slim. Een gratis vakantie, knappe verleiders, feest. De mensen thuis smullen van jouw wilde tijd; Win-winsituatie. Na afloop afscheid nemen van je ex en dóór!
 
Maar de koppels zeggen aan het begin van dit avontuur niet klaar met elkaar te zijn. Ze willen juist een toekomst samen! Huisje Boompje Beestje.

Wat ik mij afvraag: Als je het zo fijn hebt met elkaar, waarom heb je dit programma nodig om de liefde te bewijzen? Als het goed zit, heb je dat niet nodig, tóch?

Is het de spanning? De aandacht? Krijgen ze er geld voor? Is het nep? (Dat laatste mag NIET zo zijn. Dan ben ík bedrogen en ga ik in een hoekje zitten huilen.)
 
En de verleiders: heel fijn dat jullie er zijn, dankzij jullie kon dit programma niet gemaakt worden. Maar hoe ga je dit uitleggen tijdens een sollicitatiegesprek? "Je komt me bekend voor, heb ik jou niet zien seksen op tv?" Ongemakkelijk...
 
Óf als je op familiebezoek gaat. "Hai oma, heb je me in actie gezien op tv? Ben je trots?"
 
Waar ik ineens aan moet denken: De vrouwelijke verleiders lopen bijna 24/7 in bikini / lingerie. Hebben zij geen chillpak ofzo? Mijn God. Overdag in je bikini oké, maar een chillpak hoort écht bij één van de eerste levensbehoeften hoor! Wat is er aantrekkelijker dan een vrouw die zich comfortabel voelt? Óók goed voor de economie; Roy Donders zal het weer druk krijgen met zijn huispakken.
 
De details van hoe, wat, waar en waarom wil ik eigenlijk ook niet weten. Wat ik wél wil weten is wat er gaat gebeuren volgende week donderdag. Ik kan niet wachten!

Ellie